Remakes & Sequels: of hoe de wereld mij nog gekker maakt

Remakes en sequels. Alsof we er nog geen genoeg hebben. Binnen dit en enkele maanden verschijnen er nog verschillende. Een vervolg op Donnie Darko met in de hoofdrol Donnie’s jongere zusje Samantha. Een remake van de cultfilm Battle Royale staat in de stijgers. Ook Korea’s paradepardje Old Boy wordt niet met rust gelaten door de Amerikaanse markt en staat in het lijstje van te verschijnen films. Iemand zelfs al gehoord van de real-life Akira, of de ver-amerikaansing van Detroit Metal City en Death Note? Nog zo een paar films en verhalen waar ze in principe af zouden moeten blijven. Aziatische pareltjes versus Westerse blockbusters. Maar eerlijk: hoeveel van die films zijn nu eigenlijk te doen?

Rottentomatoes geeft de meeste remakes een armzalige score en prijst de originele werken de hoogte in. Mensen die blockbusters gewoon zijn hebben dan weer een hekel aan de verfijnde kunst van het aziatische filmen. Het fenomeen startte enkele jaren geleden met de Amerikaanse versie van de Japanse cult-film Ring, gebaseerd op het boek van Koji Suzuki met dezelfde naam. De Amerikaanse versie deed veel stof opwaaien en zorgde voor een hele nieuwe sfeer doorheen Hollywood. Maar waar films als Ring en The Departed (Infernal Affairs) lof kregen voor wat ze verwezenlijkt hadden, verdwenen films als Pulse en One Missed Call zonder schroom van de radar nog voor ze goed en wel op DVD uitkwamen.  Waarom lukt het de ene keer wel en de andere keer niet?

The Departed had een cast met heel wat grote namen. Onder leiding van Martin Scorcese en productiehuis Warner Bros kon er niet veel mislopen. ‘Aan de meeste remakes wordt teweinig aandacht besteed. Aziatische thrillers zijn vaak dieper en psychologisch terwijl de meeste Amerikaanse versies gewoon een simpele tienermovie worden.’ Maar hoe verklaart men dan het verschil op beide Bangkok Dangerous films waarbij zowel de Thaise als de Amerikaanse film geregisseerd en geschreven werden door de Pang Brothers.

Achja, ik heb het al lang opgegeven om tussen al die remakes te zoeken in de hoop een deftige tegen te komen. Ik was aangenaam verrast met The Departed, maar tot op de dag heb ik er nog geen enkele andere gezien die het origineel kan tippen. Ik verschuil me dus liever achter mijn heuse Asiamanie collectie en hoop dat de Amerikanen het niet eens aandurven om pareltjes als Red Shoes, The Exiled, City of Violence en Casshern aan te raken. Ze hebben al enkele van mijn absolute toppers verbrod. Blijf alsjeblieft van de andere af, en herzie de Amerikaanse versies van Death Note, Battle Royale en Old Boy. Please? *smeekt op blote knietjes*

Mainstream in de Underground – Parkway Drive

Parkway Drive is hip. Bekend over heel de wereld, maar toch ook weer niet. Underground met een snuifje mainstream. Wij kregen zanger Winston McCall te pakken voor een kleine reactie op zijn status als een wereldster.

Engels, maar toch weer niet…

Vandaag: test Engels. Niet zomaar een test Engels: examen Engels.
‘We’ve read this text in class. What do you know about it?’

Come again? Ik moet toegeven dat mijn engels niet van de slechtste is maar zomaar een hele tekst vanbuiten leren vind ik een beetje nutteloos. Wat leer je als 20-jarige nu nog van een simpele tekst? Is het niet de bedoeling dat we op die leeftijd – en na al ongeveer 8 jaar genoten te hebben van les – al een deftige conversatie over eender welk onderwerp kunnen voeren? Laat ons naar het nieuws op de BBC kijken, films zien zonder ondertiteling, boeken lezen of zelf teksten schrijven; maar teksten leren?

Ik lees al jaren Engelstalige boeken, het grootste deel van de muziek die er dagelijks verschijnt is in de universele taal en als ik naar nieuws op het internet zoek is het steevast in het Engels of kom ik onbewust zevenduizend sites tegen waar ik niets anders dan Engelse teksten vind. Waar haalt die madam van engels het dan van om ons teksten vanbuiten te laten leren? Wij worden opgeleid tot journalisten, of dat is normaal toch de bedoeling. Moeten die journalisten ook vragen en teksten kopiëren van anderen omdat ze het nooit geleerd hebben in een andere taal dan diegene waarin ze grootgebracht werden? Ik dacht het niet. Ik heb al meerdere rock-groepen geïnterviewd in de afgelopen jaren en schrijf al sinds mijn 14 verhalen – jawel, in het engels. Mag ik dus eerlijk toegeven meer geleerd te hebben in mijn jaren als semi-schrijfster en journaliste dan in die 8 jaar les op school?

Achja, in al die jaren die ik verplicht heb doorgebracht op de schoolbanken heb ik geen enkele leerkracht Engels tegengekomen die mij iets of wat lag. Er is altijd wel een probleem, en niet alleen bij diegene die vooraan in de klas staat. Het zal wel aan mij liggen, denk ik dan steeds. Maar telkens wanneer ik wil toegeven dat het gewoon mijn personaliteit is die botst met anderen wordt ik weer met mijn neus op de feiten gedrukt.

‘I’m an old-fashioned teacher.’

What now? Dat moet je nu juist niet zeggen voor een bende van 20-jarigen. Al zijn we ondertussen toch al oud genoeg om ons – buiten enkele rare kwieten – uiterlijk van niets iets aan te trekken en gewoon te doen wat er van ons verwacht wordt. Engelse leerkrachten. Wie heeft ze uitgevonden? Toch maar weer eens verveeld draai ik een volgend blad om in mijn nieuwste boek The Girl With The Dragon Tattoo en denk ik vervolgens weer na over hoe en wat het hoofdpersonage in mijn nieuwe verhaal nog allemaal zal meemaken. In het Engels, want ook mijn hersenen vertikken het tegenwoordig meermaals om in het Nederlands te werken. Misschien moet ik na mijn studies toch maar andere oorden opzoeken.